Wyniki szczegółowych badań analitycznych w Imbramowicach posłużyły za punkt wyjściowy do opracowania przez nią stratygrafii pyłków roślinnych podczas interglacjału eemskiego i następującego po nim okresu glajalnego na terenie Polski. Opracowanie to zostało bardzo wysoko ocenione przez Wydział Nauk Biologicznych Polskiej Akademii Nauk.
W 1990 objęła etat docenta, a sześć lat później profesora nauk biologicznych. Wyniki przeprowadzonych badań mają wielką wartość dla historycznej geografii roślin, na przykład pochodzące ze zlodowacenia wiślanego (wczesny Vistulian) osady z Karpat ujawniły obecność w nich Larix, Pinus cembra, Pinus sylvestris, które występowały w rejonie Pogórza Jasielskiego podczas całego okresu plenivistulianu. Szczególnie istotne są wyniki badań prowadzonych w Dąbrówce koło Jasła, gdzie znalezione osady z epoki interglacjału eemskiego były pierwszymi znalezionymi na obszarze Podkarpacia. Zakres jej prac obejmował także paleobotaniczne i stratygraficzne zagadnienia z wczesnego i środkowego plejstocenu, przeprowadziła w tym zakresie szeroko zakrojone badania paleobotaniczne osadów w okolicach Przasnysza, które wywołały kontrowersje. Pozwoliły na jednoznaczną klasyfikację pozycji stratygraficznej interglacjału mazowieckiego tzw. holstenianu. Projekt był finansowany przez Komitet Badań Naukowych.