Witold Janowski (ur. 22 stycznia 1912 w Warszawie, zm. 14 grudnia 1972 w Łodzi) – polski matematyk, profesor Uniwersytetu Łódzkiego i Politechniki Łódzkiej.
Życiorys Studiował na Uniwersytecie Warszawskim, w którym w 1935 roku uzyskał dyplom magistra filozofii w zakresie matematyki. W latach 1934–1939 pracował jako asystent w Wyższej Szkole Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie pod kierunkiem Jerzego Spławy-Neymana. Ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Łączności w Zegrzu. Podczas wojny trafił do obozu jenieckiego (Oflag II C Woldenberg), gdzie razem z matematykiem Romualdem Zawadzkim i Januszem Stalińskim (późniejszym rektorem Politechniki Gdańskiej) prowadził zajęcia Wyższego Kursu Nauczycielskiego.
Po wojnie rozpoczął współpracę z Uniwersytetem Łódzkim, prowadząc wykłady z geometrii analitycznej nieortogonalnej, od 1946 roku był także pracownikiem Politechniki Łódzkiej. W 1950 roku uzyskał stopień doktor matematyki na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Rozprawa nosiła tytuł "Maksimum argumentu funkcji różnowartościowych ograniczonych" i napisana została pod kierunkiem Mieczysława Biernackiego. W tym samym roku zastąpił profesora Edwarda Otto i objął kierownictwo w Katedrze Matematyki i w Zakładzie Matematyki Ogólnej Politechniki Łódzkiej.