Początkowo znalazł pracę w firmie elektrotechnicznej Farad w Warszawie. W 1921 roku współorganizował Stowarzyszenie Radiotechników Polskich, wchodząc następnie w skład jego zarządu. Po powstaniu Polskiego Towarzystwa Radiofonicznego do 1928 roku pełnił funkcję naczelnego inżyniera. Jednocześnie nauczał fizyki i matematyki w warszawskim gimnazjum Jana Gołubowskiego. W 1926 roku został prezesem sekcji historyczno-muzealnej i członkiem komitetu organizacyjnego Ogólnopolskiej Wystawy Radiowej. Od września tego roku wykładał elektrotechnikę na państwowych kursach radiotechnicznych przy Państwowej Wyższej Szkole Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S. Rotwanda. W latach 1928–1929 kierował budową Instytutu Radiotechnicznego. Następnie stał na czele jego wydziału probierczego i ogólnego. Od 1930 roku działał w Polskim Związku Krótkofalowców. W 1932 roku uczestniczył w Międzynarodowym Kongresie Elektrycznym w Paryżu. W 1933 roku współtworzył muzeum przemysłu i techniki w Warszawie. Od 1934 roku był radcą technicznym w Państwowym Instytucie Telekomunikacyjnym. Ponadto wchodził w skład Rady Teletechnicznej przy Ministrze Poczt i Telegrafów. Na początku 1939 roku współorganizował zjazd Stowarzyszenia Elektryków Polskich w Katowicach, w którym był wiceprezesem organizacji.