Dżamil Mardam (ur. 1893 w Damaszku, zm. 1960 w Kairze) – syryjski polityk, działacz niepodległościowy, dwukrotny premier Syrii w latach 1936–1939 oraz 1946–1948.
Życiorys Wczesna działalność Pochodził z zamożnej rodziny z Damaszku. Ukończył studia w zakresie nauk politycznych w Paryżu. W czasie nauki, w 1911, brał udział w tworzeniu arabskiej organizacji patriotycznej Al-Fatat, która początkowo opowiadała się za równouprawnieniem Turków i Arabów w ramach Imperium Osmańskiego, następnie zaś zaczęła domagać się utworzenia niepodległego państwa arabskiego. Od 1913 Al-Fatat miał swoje biuro w Bejrucie, zaś od 1914 - w Damaszku. W 1916 jego działacze wzięli udział w powstaniu arabskim. Skazany zaocznie na śmierć, Dżamil Mardam zbiegł do Europy. Część innych przywódców Al-Fatat została w 1916 stracona w Damaszku i Bejrucie. W 1918 powrócił do Damaszku i został doradcą Fajsala I. Razem z nim przybył na konferencję wersalską, podczas której brał udział w rozmowach arabsko-francuskich, podczas których Fajsal starał się zapobiec utworzeniu w Syrii i Libanie francuskiego terytorium mandatowego w miejsce w pełni suwerennego państwa.