1940–1946 W 1940 Szachbandar został zamordowany w Damaszku. Mardam został oskarżony o zainspirowanie zabójstwa wspólnie z dwoma współpracownikami z Bloku Narodowego, Sad Allahem al-Dżabirim i Lutfim al-Haffarem. Zbiegł do Iraku, gdzie uzyskał azyl. Był sądzony in absentia, tym razem jednak uniewinniono go. Do Syrii wrócił w 1941 i dwa lata później wystartował w wyborach parlamentarnych z listy Bloku Narodowego. Dzięki naprawieniu relacji z Szukrim al-Kuwatlim uzyskał stanowisko ministra spraw zagranicznych, gdy ten został wybrany na prezydenta Syrii, zaś Sad Allah al-Dżabiri stanął na czele rządu. Brał udział w tworzeniu Ligi Arabskiej.
W listopadzie 1944 objął stanowiska ministra spraw zagranicznych, gospodarki oraz obrony w rządzie Farisa al-Churiego. Brał udział w nowych rozmowach syryjsko-francuskich, podczas których domagał się wprowadzenia w życie postanowień traktatu z 1936, odmawiał również udzielenia Francji licznych koncesji w niepodległym państwie syryjskim. W maju 1945 na osobisty rozkaz Charles’a de Gaulle’a wojska francuskie dokonały bombardowania Damaszku. W jego trakcie zniszczony został gmach ministerstwa obrony, splądrowano mieszkanie Mardama oraz jego biuro.