Na podstawie orzeczenia OTO został skreślony z listy oficerów Wojska Polskiego w dniu 25 lipca 1921, jednak po przeprowadzeniu kolejnego postępowania został zrehabilitowany w dniu 27 kwietnia 1923.
Został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów rezerwowych żandarmerii. Z dniem 20 listopada 1923 jako oficer rezerwy został powołany do służby czynnej i mianowany na stanowisko zastępcy dowódcy 4 dywizjonu żandarmerii w Łodzi. Od sierpnia 1924 był leczony w Szpitalu Okręgowym w Warszawie na gruźlicę kości, a przebywał na rehabilitacji. 20 marca 1925 został przeniesiony z korpusu oficerów rezerwy żandarmerii do korpusu oficerów rezerwy piechoty z równoczesnym wcieleniem ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 41,3. lokatą do 29 pułku Strzelców Kaniowskich w Kaliszu, i równoczesnym odkomenderowaniem do Powiatowej Komendy Uzupełnień Kalisz celem odbycia praktyki poborowejDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 33 z 20 marca 1925 roku, s. 158.. W październiku 1925 został przeniesiony służbowo do Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto na okres czterech miesięcy. 31 stycznia 1926 został przeniesiony w stan spoczynku (zamieszkiwał wówczas przy ulicy Sadownickiej 22). W 1928 jako emerytowany oficer zamieszkiwał we Lwowie.