Premier Iraku 17 września 1953 król Iraku Fajsal II powierzył mu misję utworzenia nowego rządu. Al-Dżamali powołał do niego głównie młodych urzędników, w tym osoby, które już wcześniej występowały z projektami reformy rolnej, zabezpieczeń społecznych oraz organizacji samego rządu. Al-Dżamali zamierzał również dążyć do usprawnienia struktur państwowych i zwiększenia ich autorytetu. Ponad połowa ministrów była szyitami, zaś resort spraw wewnętrznych objął Kurd Sa’id Kazzaz. Stąd nowy gabinet został przyjęty pozytywnie, jako zapowiedź zmian w kraju i lepszej reprezentacji całego społeczeństwa (dotąd w elicie politycznej dominowali sunnici). Poparł go również wpływowy Nuri as-Sa’id, który uważał, że al-Dżamali będzie sprzyjał rozwojowi kraju, powstrzymywaniu rozwoju Irackiej Partii Komunistycznej, jak również odbierze szyicki elektorat jego rywalowi Salihowi Dżabrowi.