Wiosną 1954 wielcy właściciele ziemscy (także szyici) otwarcie wystąpili przeciwko projektom al-Dżamalego w zakresie zmian na wsi, opór przeciwko reformie pojawił się także w administracji państwowej. Część współpracowników premiera, rozczarowanych niemożliwością wdrażania jakichkolwiek zmian, opuściła gabinet. W kraju doszło również do protestów przeciwko planom zaangażowania się Iraku w antykomunistyczny pakt. 7 marca al-Dżamali podał się do dymisji, jednak Nuri as-Sa’id przekonał go, by zmienił zdanie. Rząd został jedynie zrekonstruowany, weszło do niego trzech polityków wskazanych przez Nuriego as-Sa’ida. Ostatecznie jednak miesiąc później polityk ten zrezygnował z popierania al-Dżamalego. W kwietniu 1954 premier podał się do dymisji podczas kolejnych protestów. Ich przyczyną było niezadowolenie z postawy rządu, który podczas wielkiej powodzi w Iraku zajmował się nie problemami obywateli, a dalszymi negocjacjami z amerykańską misją wojskową w sprawie antykomunistycznego zaangażowania państwa. Jego następcą został konserwatywny Arszad al-Umari, który zarzucił plany jakichkolwiek reform.