Ulica Mennica w Bydgoszczy – ulica na dawnych wschodnich przedmieściach miasta lokacyjnego Bydgoszczy, położona w całości na obszarze Wyspy Młyńskiej.
Położenie Ulica znajduje się we wschodniej części Starego Miasta, pomiędzy miastem lokacyjnym a dawnym Przedmieściem Poznańskim. Rozciąga się na kierunku wschód-zachód, od zespołu spichrzów wyspy Młyńskiej do skrzyżowania z deptakiem prowadzącym do kładki Krzysztofa Klenczona, gdzie przechodzi w ul. Tamka. Jej długość wynosi ok. 380 m.
Historia Ulica Mennica powstała w końcu XIV w., podczas zagospodarowania wschodniej części wyspy Młyńskiej. W kolejnym stuleciu stała się częścią traktu łączącego bydgoskie Stare Miasto z młynami królewskimi poprzez Most Farny. W 1594 r. ulokowano przy niej zabudowania mennicy prywatnej, która w 1613 r. została przekształcona w Mennicę Królewską. Z planu Bydgoszczy wykonanego w 1657 r. przez Erika Dahlberga wynika, że istniał już wówczas drugi most przez Młynówkę, łączący ul. Mennica z ul. Ku Młynom. Na planie Gretha z 1774 r. most ten już jednak nie istnieje i w tym czasie jedynym połączeniem drogi z miastem lokacyjnym był stary Most Farny.