Krytykowała także to, że miasto wydaje pieniądze na utrzymanie lwów w katowickim zwierzyńcu. Dla bezdomnych z hałdy udało się jej wywalczyć budowę baraków socjalnych, które stanęły w rejonie Wełnowca.

Była znana z ostrego języka, a niektórzy czuli się tak urażeni jej komentarzami, że decydowali się na procesy sądowe. Po raz pierwszy stanęła przed sądem w 1929 roku, gdyż zarzucano jej zniesławienie wojewody śląskiego Michała Grażyńskiego i marszałka Józefa Piłsudskiego. Obrazy wojewody nie udowodniono, a za zniewagę marszałka została skazana na sześć tygodni więzienia z zawieszeniem na trzy lata.

W 1930 roku ponownie kandydowała do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z list Katolickiego Bloku Ludowego w okręgu Katowice. W tym samym roku, po aresztowaniu i osadzeniu w więzieniu w Brześciu nad Bugiem czołowych działaczy opozycyjnych, należała do grupy głównych organizatorów akcji protestacyjnych w regionie. 29 października uczestniczyła w delegacji do prezydenta Polski w Warszawie, która doręczyła mu petycję podpisaną przez kilkadziesiąt tysięcy osób.