Wacław Policzkiewicz (ur. w 1890 w Warszawie, zm. 27 sierpnia 1937 w Leningradzie) – polski i sowiecki działacz komunistyczny, członek PPS-Lewicy, SDKPiL oraz SDPRR(b), RKP(b) i WKP(b), funkcjonariusz Czeka, OGPU i NKWD.
Biogram Pochodził z warszawskiej rodziny robotniczej. Jego rodzicami byli Teofil Antoni Policzkiewicz (1871–1914), malarz pokojowy, i Zofia z Dobrowolskich (1865–1932). Był najstarszy spośród licznego rodzeństwa, z którego jednak, oprócz niego, jeszcze tylko dwoje dożyło wieku dorosłego. Otrzymał tylko elementarne wykształcenie, pracował jako robotnik na Pradze.
Od 1906 r. należał do PPS-Lewicy, a w 1909 r. przeszedł do Socjaldemokracji Królestwa Polskiego i Litwy, gdzie działał w praskim Zarządzie Dzielnicowym. Aresztowany w 1912 został osadzony w X Pawilonie Cytadeli warszawskiej, a następnie zesłany na Syberię.