Cuur miał być znany już w czasach Hunów. Na przestrzeni wieków pojawiały się różne wzmianki opisujące instrumenty podobne do cuura – nie ma jednak pewności co do tego, że odnosiły się do cuuru. W XVIII wieku Pallas opisał flet kałmucki z trzema otworami. W okresie przed-socjalistycznym cuur był rozpowszechniony w regionie Ałtaju – znany także jako szuur wśród Tuwińców i jako sybyzgy wśród Kazachów.
Tradycja gry na cuurze jest dziś zagrożona z powodu szybkich zmian społecznych i wymierania mistrzów. Ostatnim wielkim mistrzem gry na cuurze był pasterz i myśliwy Paarajn Narancogt (ok. 1920–2003), który grał od 10 roku życia. Kiedy w okresie socjalizmu gra na cuurze była zakazana z uwagi na jej wymiar duchowy, Narancogt ukrył swój instrument w górach, gdzie w samotności poświęcał się grze. Narancogt zdążył przekazać swoją wiedzę budowy cuuru i gry na tym instrumencie swoim dzieciom i kilku uczniom. Syn Narancogta Gombdżaw, matematyk i ekonomista z zawodu, kontynuuje tradycje gry na cuurze, używając instrumentu do terapii muzyką.
W 2014 roku rząd Mongolii zatwierdził narodowy program ochrony tradycji gry na cuurze.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Mongolskie instrumenty ludowe Kategoria:Obiekty z listy niematerialnego dziedzictwa UNESCO Kategoria:Instrumenty dęte drewniane Kategoria:Aerofony wargowe