200px|right|thumb Mustafa al-Umari (ur. 1894 w Mosulu, zm. 1964) – iracki polityk, premier Iraku między lutym a listopadem 1952.
Życiorys Ukończył studia prawnicze w Bagdadie, po czym pracował w osmańskiej administracji. Podczas I wojny światowej walczył w armii osmańskiej, został wzięty do niewoli przez Brytyjczyków i wywieziony do Indii, skąd wrócił w 1919. Podjął pracę w irackiej administracji; w 1921 był zastępcą sekretarza w ministerstwie spraw wewnętrznych, w 1933 awansował na stanowisko dyrektora departamentu, następnie w latach 1935-1936 pracował w ministerstwie finansów.
W sierpniu 1937 wszedł do rządu Dżamila al-Midfa’ia jako minister spraw wewnętrznych. W październiku przeszedł do resortu sprawiedliwości, którym kierował do upadku gabinetu w grudniu roku następnego. Dżamil al-Midfa’i powołał go również do swojego kolejnego gabinetu, utworzonego w czerwcu 1941 i działającego do października tego samego roku. Al-Umari ponownie został ministrem spraw wewnętrznych. Po raz trzeci to samo stanowisko al-Umari objął w rządzie Nuriego as-Sa’ida, który funkcjonował między listopadem 1946 a marcem 1947. Od stycznia do czerwca 1948 był natomiast ministrem gospodarki, a następnie także spraw wewnętrznych, w rządzie Muhammada as-Sadra.