Brał także udział w prestiżowych konkursach na projekty kościołów czy budynków użyteczności publicznej. W roku 1933 po zamknięciu przez władze nazistowskie akademii sztuki podjął pracę w Wyższej Szkole Technicznej, a rok później powrócił do Szwajcarii. Do roku 1938 zajmował stanowisko dyrektora Szkoły Rzemiosła Artystycznego w Lucernie. W latach 1941–44 ponownie zamieszkał we Wrocławiu, później na krótko zamieszkał w Szwecji, a następnie aż do swojej śmierci w roku 1960 mieszkał i pracował jako wolny artysta i architekt w Zurychu. Był członkiem Niemieckiego Związku Twórczego – Deutscher Werkbund oraz Śląskiego Związku Artystów – Künstlerbund Schlesien.
Twórczość Malarstwo Od początku lat dwudziestych Utinger koncentrował się głównie na malarstwie sakralnym. Tworzył projekty fresków i wystroju wnętrz kościołów zarówno katolickich jak i ewangelickich. W jego twórczości widoczne są wpływy malarstwa włoskiego, szczególnie renesansowego. W okresie międzywojennym wykonał min. cykl fresków w kaplicy ewangelickiego wówczas kościoła św. Mikołaja w Brzegu w latach 1921-25, freski w kościele w Popielowie w latach 1928-29 oraz dekoracje ścienne i projekt krat w bazylice św. Rodziny w Branicach. W roku 1934 wykonał monumentalny fresk w apsydzie kościoła św. Bonifacego we Wrocławiu.