W 1082 Rajmund Berengar w bitwie pod Almenara pokonał wrogą armię pod dowództwem Cyda i wziął go w niewolę na kilka miesięcy. Jednocześnie Berengar Rajmund trafił do niewoli, z której zapewne został wykupiony za znaczną sumę. Prawdopodobnie w latach 80. XI wieku jeszcze raz trafił do muzułmańskiej niewoli, próbując odbić Walencję. Później Cyd zasłynął walcząc ponownie dla chrześcijan, a jego córka wyszła za Rajmunda Berengara III.
Panowanie samodzielne i z bratankiem Rajmund Berengar II zmarł podczas polowania w 1082 roku w niejasnych okolicznościach. O zlecenie zabójstwa podejrzewa się brata bliźniaka, któremu historiografia nadała przydomek Bratobójca. Jedyny syn jego brata, Rajmund Berengar III, urodził się dopiero w 1082 roku. Na skutek żądań lokalnej szlachty w 1086 roku został uczyniony współwładcą (koronowany w 1093), a samodzielną władzę miał objąć 11 lat później po uzyskaniu pełnoletniości. Okres bardziej samodzielnego panowania Berengara Rajmunda II przyniósł hrabstwu Barcelony nabytki terytorialne. Przystąpił on do kolonizacji Camp de Tarragona. Ze względu na trudności w pozyskaniu ludności na te tereny przekazał ziemie osadnikom w formie alodium. Walczył też z okolicznymi taifami muzułmańskimi.