Franciszek (Franz) Fikus (ur. 15 kwietnia 1930 w Tarnowie Opolskim, zm. 5 września 2005 w Norymberdze) – polski inżynier, profesor zwyczajny, twórca polskiej elektrotermii i magnetohydrodynamiki, wykładowca na polskich i niemieckich uczelniach, pod koniec życia pisarz historyczny.
Życiorys Studiował na gliwickim Wydziale Elektrycznym Politechniki Śląskiej (dyplom w 1955 ze specjalnością maszyny elektryczne). Po studiach rozpoczął pracę w hucie „Baildon” w Katowicach, by w 1961 przenieść się na stanowisko głównego energetyka w Hucie Batory w ChorzowieCz. Sajdak, Franciszek Fikus, „Przegląd Elektrotechniczny” 1/2006, s. 81.Cz. Sajdak, Franciszek Fikus, wspomnienie pośmiertne, „Hutnik” 11/2005, s. 64..
Praca w przemyśle umożliwiła mu prowadzenie badań i eksperymentów, które zostały uwieńczone w 1967 obroną pracy doktorskiej na Politechnice Śląskiej pod tytułem „Analiza rozkładu pola magnetycznego w nagrzewnicy indukcyjnej”. Promotorem pracy był prof. Władysław Paszek. W kwietniu 1970 otrzymał stanowisko docenta na Wydziale Metalurgicznym Politechniki Śląskiej w Katowicach. Kierował tam Katedrą Elektrotermii, która zajmowała się oddziaływaniem pól magnetycznych na ciekłe metale. W 1975 uzyskał stopień doktora habilitowanego, a trzy lata później, w 1978, otrzymał tytuł profesora zwyczajnego.