Pedagogika twórczości – subdyscyplina pedagogiki, której głównym zadaniem jest generowanie wiedzy z zakresu wychowania dzieci, młodzieży i dorosłych do twórczości oraz pomocy jednostkom i grupom w tworzeniu i rozwijaniu postawy twórczej. W jej skład wchodzą: teoria pedagogiki twórczości (aksjologia), koncentrująca się na formułowaniu celów wychowania do twórczości oraz ich uzasadnieniach oraz dydaktyka twórczości, której celem jest konstruowanie modeli nauczania twórczości i badanie uwarunkowań tego procesu. Pedagogika twórczości za przedmiot swoich rozważań przyjmuje bardziej nauczanie twórczości niż twórcze nauczanie.
Rozwój dyscypliny Rozwój pedagogiki twórczości jako swoistej dyscypliny nauk o wychowaniu, świadomej odrębności swego przedmiotu zainteresowań oraz metod badawczych, zaczął się właściwie wraz z powstaniem i rozwojem nowej specjalności na studiach pedagogicznych oraz podyplomowych w Warszawskiej Szkole Pedagogiki Specjalnej (dzisiejsza Akademia Pedagogiki Specjalnej im.