Traktat kiachtański – porozumienie trójstronne zawarte w 1915 roku w Kiachcie pomiędzy Imperium Rosyjskim, Republiką Chińską oraz Mongolią Zewnętrzną, przyznające tej ostatniej autonomię w ramach Chin.
Tło historyczne W listopadzie 1911 roku niezadowoleni z rządów chińskich feudałowie mongolscy, wykorzystując trwającą w Chinach rewolucję republikańską, ogłosili niepodległość kraju. 1 grudnia 1911 roku powołany został rząd na czele z Bogda Chanem; podjęte próby osiągnięcia uznania ze strony światowych mocarstw zakończyły się jednak niepowodzeniem. Mongołowie mieli zapewnione ciche wsparcie ze strony Rosji, dążącej do zabezpieczenia swoich stref wpływu w tym kraju i podpisali z nią porozumienie w listopadzie 1912 roku. Nowy chiński rząd Yuan Shikaia początkowo odmawiał jakichkolwiek negocjacji, dopóki Rosja nie zerwie porozumienia ze stroną mongolską, co ta uczyniła i ostatecznie w listopadzie 1913 roku doszło jednak do podpisania w Pekinie umowy chińsko-rosyjskiej, w której zagwarantowano Mongolii autonomię.