W 1932 roku inspektor armii, generał dywizji Aleksander Osiński kwalifikując oficerów stwierdził, że jest to „oficer sztabowy ustalonego charakteru. Bardzo sumienny, pracowity z dużą energią. Jako dowódca baonu dobrze wywiązujący się ze swych zadań kierowniczych, wychowawczych i wyszkoleniowych. Dobry żołnierz i obywatel. Zasługuje na awans tegoroczny”Kwalifikacja majorów 6. Baonu Saperów, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/118, s. 349.. W październiku 1933 roku generał Osiński wydał kolejną opinię o treści: „bardzo dobry, stanowczy i twardy dowódca z dużym zapasem energii i pomysłowości, bardzo dobry instruktor i wychowawca. Wyszkolenie w baonie prowadzą bardzo dobrze, podkreślając znaczenie sapera w linii przy współpracy z piechotą. Zasługuje na awans”Opinie o oficerach sztabowych oddziałów pozadywizyjnych, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/118, s. 378.. Mimo tych pozytywnych opinii nie został awansowany, lecz z dniem 31 grudnia 1933 roku przeniesiony w stan spoczynkuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 7 z 20 maja 1933 roku, s. 118. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I.