Lothar Wolfgang Nordheim (ur. 7 listopada 1899 w Monachium, zm. 5 października 1985 w La Jolli) – niemiecki fizyk teoretyczny od 1934 mieszkający i pracujący w Stanach Zjednoczonych. Najpierw na Purdue University, a od 1937 na Duke University. Od 1943 pracował przy Projekcie Manhattan.
Życiorys Kariera naukowa W 1923 uzyskał tytuł doktora fizyki Uniwersytetu w Getyndze. Otrzymał stypendium Fundacji Rockefellera, stypendium Lorentza (w Holandii), był też profesorem wizytującym na Uniwersytecie Moskiewskim. W 1934 roku, z uwagi na żydowskie pochodzenie, dzięki Emergency Committee for Displaced German Scholars, trafił na Uniwersytet Purdue jako profesor wizytujący.
Do jego największych osiągnięć należało podanie w 1928, wraz z Brytyjczykiem Ralphem Fowlerem, poprawnego opisu zjawiska emisji polowej (równania Fowlera-Nordheima), co było jednym z pierwszych udanych zastosowań, nowej wówczas, teorii kwantów. Polega ono na emisji elektronu poprzez tunelowanie kwantowo-mechaniczne, zwane tunelowaniem Fowlera-Nordheima. Miał też duży wkład w teorię rezonansowej absorpcji neutronów i w teoretyczne podstawy działania elektrowni jądrowych.