Boris Nikołajewicz Ponomariow (ros. Бори́с Никола́евич Пономарёв, ur. w Zarajsku, zm. 21 grudnia 1995 w Moskwie) – radziecki polityk, członek KC KPZR (1956–1989), sekretarz KC KPZR (1961–1986), Bohater Pracy Socjalistycznej (1975).
Życiorys Od 1919 w RKP(b), 1919–1920 w Armii Czerwonej, 1920–1923 sekretarz powiatowego komitetu Komsomołu w Zarajsku i członek Gubernialnego Biura Komsomołu w Riazaniu. 1926 ukończył studia na Uniwersytecie Moskiewskim, a 1932 Instytut Czerwonej Profesury. 1926–1928 w pracy partyjnej w Donbasie i Turkmeńskiej SRR, od 1932 profesor, 1932–1934 zastępca dyrektora Historyczno-Partyjnego Instytutu Czerwonej Profesury, kierownik katedry historii partii Historyczno-Partyjnego Instytutu Czerwonej Profesury/Akademii Nauk Społecznych przy KC WKP(b)/KPZR. 1934–1937 dyrektor Instytutu Historii Partii przy Moskiewskim Komitecie WKP(b), 1936–1943 polityczny referent Sekretariatu Komitetu Wykonawczego Kominternu, równocześnie 1937–1943 pomocnik przewodniczącego KW MK Georgi Dimitrowa. 1944–1946 zastępca dyrektora Instytutu Marksa-Engelsa-Lenina-Stalina przy KC WKP(b), równocześnie zastępca kierownika Wydziału Informacji Międzynarodowej KC WKP(b), od 24 lipca 1946 do 25 lipca 1947 I zastępca przewodniczącego, a od 25 lipca 1947 do 1949 przewodniczący agencji Sowinformbiuro.