Gleby, które mają mniejszą ilość materii organicznej lub mają miąższość wierzchniego poziomu organicznego poniżej 40 cm, określa się jako gleby mineralne.
Systematyka Rząd gleb organicznych w systematyce gleb Polski z 2011 r. dzieli się na 6 typów: Rząd 10. Gleby organiczne (O) Typ 10.1. Gleby torfowe fibrowe (OTi) Typ 10.2. Gleby torfowe hemowe (OTe) Typ 10.3. Gleby torfowe saprowe (OTa) Typ 10.4. Gleby organiczne ściółkowe (OS) Typ 10.5. Gleby organiczne limnowe (OL) Typ 10.6. Gleby organiczne murszowe (OM)
Według Systematyki gleb Polski (1989) oraz wcześniejszych jako gleby organiczne opisuje się gleby, które:
1) Zawierają ≥20% materii organicznej (≥12% Corg);
2) Mają miąższość warstwy organicznej minimum 30 cm.
Zgodnie z Systematyką z 1989 r. poziomy organiczne oznaczano jako O — poziom organiczny, P — poziom bagienny (torfowy, mułowy, gytiowy), M — poziom murszowy.
W systematyce gleb Polski z 1989 r. większość gleb organicznych była klasyfikowana w rzędach Gleby bagienne i Gleby pobagienne.
Jeżeli poziom organiczny miał między 10 a 30 cm lub poziom zawierał pomiędzy 10 a 20% (czasem 5 a 20%) materii organicznej, to takie gleby opisywano jako gleby mineralno-organiczne.