W ten sposób mogą ulegać zakłóceniu analiza i synteza, tak w sferze odbioru, jak i jej wytwarzania. Utrudnione jest również różnicowanie dźwięków mowy, a także różnicowanie kinestetyczne wykonywanych ruchów artykulacyjnych.
Irena Styczek zaproponowała klasyfikację zaburzeń mowy według przyczyn zewnątrz i wewnątrzpochodnych. W pierwszej kategorii nie stwierdza się defektów anatomicznych, czy psychoneurologicznych, które by można uznać za przyczyny, a zatem winne jest tu środowisko, jego niekorzystne wpływy w postaci zaniedbań, stresów, złych wzorców. Do przyczyn wewnątrzpochodnych autorka zalicza: uszkodzenie struktur korowych, powodujące częściową lub całkowitą utratę mowy lub jej rozumienia, brak rozwoju mowy i zaburzenia w jej rozwoju; uszkodzenie jąder podkorowych, ośrodków i dróg nerwowych lub nerwów obwodowych, powodujące brak rozwoju mowy lub zaburzenia mowy zwane anartrią lub dysartrią; upośledzenie umysłowe, powodujące dysglosję; zaburzenia sfery emocjonalnej, powodujące wady mowy zwane dysfemią; zaburzenia osobowości, wywołujące wady mowy zwane dysfrazją; nieprawidłowości w budowie anatomicznej narządów mowy, powodujące dysglosję.