Franciszek Górecki (ur. 21 lutego 1892 w Warszewce, zm. wiosną 1940 w Kijowie) – kapitan administracji (piechoty) Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Piotra i Marianny z domu Suchaczów urodzony 21 lutego 1892 we wsi Warszewka, w ówczesnym powiecie płockim guberni płockiej. W 1907 ukończył szkołę miejską w pobliskim Drobinie. W 1908 wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie pracował, a wieczorami uczęszczał do szkoły. W 1914 wstąpił do Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” – gniazdo nr 92 w Toledo i został członkiem polowych drużyn sokolich.
Podczas I wojny światowej (od 15 lipca 1917) uczył się w szkole oficerskiej w obozie Borden koło Toronto pod kierunkiem oficerów armii brytyjskiej. Po ukończeniu szkolenia został dowódcą plutonu w obozie Tadeusz Kosciuszko w Niagara-on-the-Lake, gdzie szkolił Polaków – ochotników z Ameryki Północnej i Kanady. 18 lutego 1918 przybył do Francji, gdzie został wcielony do 3 pułku strzelców polskich i wziął udział w walkach w Wogezach. 24 stycznia 1919 został przydzielony do 4 pułku strzelców polskich w charakterze instruktora, a 9 marca tego roku przeniesiony do 6 pułku strzelców polskich na stanowisko dowódcy kompanii.