Szańce kultur, Editions Spotkania, Warszawa, , s. 540.. Cerkiew stała się także obiektem dalszych nacisków rusyfikacyjnych, a jej oficjalny organ prasowy miał coraz poważniejsze problemy z cenzurą.
W 1871 r. po śmierci Antoniego ordynariuszem eparchii kiszyniowskiej został arcybiskup Paweł, pod kierownictwem którego Cerkiew w Besarabii włączyła się w państwową politykę rusyfikacji regionu, stając się jednym z jej głównych wykonawcówCh. King, The Moldovans. Romania, Russia and the Politics of Culture, Hoover Institution Press, Stanford University Press, Stanford 2000, , s. 25., chociaż na początku swojej działalności w Kiszyniowie i on znalazł się na pewien czas w konflikcie z cenzorem, który nie aprobował treści jego drukowanych kazań. Ostatecznie z powodu tego sporu już w roku, gdy Paweł został ordynariuszem eparchii, jej oficjalny organ prasowy przestał być wydawany w wersji dwujęzycznej, a jedynie po rosyjsku. Na polecenie hierarchy z cerkwi w Besarabii usuwano księgi liturgiczne w języku rumuńskim. W 1882 r., gdy Pawła przeniesiono na inną katedrę, w eparchii pozostało 417 cerkwi, w których służono w języku rumuńskim, podczas gdy w 608 obowiązywał język cerkiewnosłowiański i język rosyjski w homilii.