Obroty wykonywane są również w ujęciu otwartym, w którym tancerze muszą z niewysokiego podskoku raz bądź dwa razy przyklęknąć na jedno kolano. Tancerze w dowolnie wybranym przez siebie momencie mogą uderzać obcasem o obcas (wybijając hołubce). Tańcom rzadko towarzyszą przyśpiewki.
W parze decydującą rolę odgrywa mężczyzna, który ozdabia taniec figurami i krokami m.in. obrotami, przytupywaniami, przyklękiwaniami i hołubcami. Taniec kobiet można określić jako spokojniejszy, choć partnerki czasami odpowiadają przytupami na przytupywanie mężczyzn. Rola kobiety w tym tańcu ludowym jest nieoceniona. Bez jej wspierającej roli nie byłoby możliwe szybkie wirowanie oraz wykonanie części ozdobników. Tak samo w muzyce, jak i w tańcu charakterystycznym elementem była improwizacja oraz popisywanie się w tańcu pośród innych tancerzy. Wraz z kolejnymi krokami tancerze wykonywali wymachy rąk, gwizdali – sygnalizując obroty czy przysiady. Ze względu na tempo tańca, które wraz z upływem czasu się zwiększało, wśród tancerzy organizowano zawody, która z par wytrzyma dłużej zawrotne tempo oberka.