Karol Wolfke (ur. 4 czerwca 1915 w Zurychu, zm. 8 marca 2015 we Wrocławiu) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, specjalizujący się w prawie międzynarodowym publicznym.
Życiorys Był synem Mieczysława Wolfkego i Agnieszki, z d. Ritzmann. W 1922 przyjechał z rodzicami do Polski. Po zdaniu matury i odbyciu służby wojskowej był przez rok studentem Wydziału Mechanicznego Politechniki Warszawskiej. Od 1935 studiował prawo na Uniwersytecie Stefana Batorego i Uniwersytecie Warszawskim. Powołany do wojska jako podporucznik rezerwy łączności, walczył w wojnie obronnej 1939, uczestniczył w obronie twierdzy Modlin jako dowódca plutonu radio w kompanii łączności 8 Dywizji Piechoty. Po kapitulacji dostał się do niewoli niemieckiej, przebywał w Oflagu VII A Murnau.
W grudniu 1945 powrócił do Polski, na początku 1946 uzyskał tytuł magistra prawa na Uniwersytecie Warszawskim, od października 1946 pracował jako starszy asystent w Katedrze Prawa Międzynarodowego Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1949 uzyskał stopień naukowy doktora i pracował następnie jako adiunkt.