Młode pędraki żywią się bulwą macierzystą i korzeniami rozwijających się roślin. Szkody czynią pędraki drugie i trzeciego stadium. Po uformowaniu się bulw, żerują na nich, wygryzając okrągłe, płytkie otwory. Na jednej bulwie żerować może kilka pędraków, co powoduje powstanie wielu takich otworów z różnych stron bulwy. Działalność taka znacznie obniża ich wartość handlową lub czyni niezdatnymi do handlu.
Ograniczać liczebność pędraków na polach uprawnych można przez użycie insektycydów, które skuteczne są najbardziej gdy pędraki są małe i żerują blisko powierzchni. Zwykle zaleca się ich użycie w późnym czerwcu i wczesnym sierpniu. Z powodu wprowadzania Food Quality Protection Act, należy jednak większą wagę przywiązywać do metod kontroli biologicznej szkodników. Efektywne w ramach takowej okazało się użycie nicieni z gatunków Steinernema carpocapsae i Heterorhabditis indica. Na polach w Fagu użycie tych gatunków spowodowało redukcję populacji pędraków kolejno o ponad 83% i 66-80%. Na polach w Shimala wyniki dla obu tych gatunków wynosiły kolejno 60% i 50% w 2007 oraz ponad 80% w 2008. Do kontroli biologicznej rozważa się także użycie bakterii z gatunków: Bacillus cereus, Paenibacillus pulmonis, B. psychrodurans, B. pumilus, P. tylopili i N. capsulatum.
Przypisy
Kategoria:Chrabąszczowate Kategoria:Chrząszcze Indii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1839 roku