Nowej wyprawie sprzeciwia się don Alvaro: mówi on, że nie ma ona sensu, gdyż ocalał tylko jeden marynarz, który właśnie wejdzie na salę. Ku zdumieniu don Diega i don Pedra marynarzem tym jest – Vasco da Gama.
(Scena 4: powyżsi, Vasco da Gama). Vasco da Gama, pospiesznie i namiętnie, chwali śmiałość i odwagę portugalskich odkrywców. Mówi, że dla niego samego nagrodą stanie się nieśmiertelność. Zgromadzeni uważają jednak, że śmiałość ta graniczy z szaleństwem. Vasco prosi radę o statek i zezwolenie na nową, jeszcze dalszą wyprawę – sprowadził bowiem z Afryki parę niewolników, którzy świadczyć mają o istnieniu poza Afryką interesujących dla Portugalii nieznanych dotąd krajów.
(Scena 5-7: powyżsi, Selika, Nelusko). Wejściu niewolników towarzyszy "egzotyczna" melodia na flecie piccolo. Członkowie rady pytają ich o pochodzenie. Nelusko odmawia odpowiedzi, Selika mówi zaś, że zostali porwani podczas sztormu. Vasco wskazuje Radzie, że należą oni do nowej, nieznanej dotąd rasy i nie pochodzą z Afryki. Selika – o czym przypomina jej bardzo niechętny cudzoziemcom Nelusko (niechęć tę wyraża muzycznie wielokrotnie powtarzająca się fraza) – związana jest przysięgą dochowania tajemnicy i mimo namów Vasca nie przedstawia Radzie informacji o swoim kraju;