Plac Poczdamski był centrum berlińskiej prostytucji. Ze swym ważnym dworcem kolejowym i otaczającymi go wytwornymi kawiarniami, sklepami oraz przechadzającymi się prostytutkami zyskał miano berlińskiego Babilonu.
Opis Kirchner przedstawił Plac Poczdamski jako niesamowitą scenę nocnego horroru. Na pierwszym planie, na owalnej wysepce drogowej widoczne są dwie niemal naturalnej wielkości prostytutki, oddane jako wydłużone postacie o żółtawych twarzach stojące przodem do widza. Tło obrazu tworzy elewacja dworca Berlin Potsdamer Bahnhof. Otoczenie w stosunku do postaci prostytutek wydaje się być znacznie zmniejszone, a perspektywa pochylona do przodu. To ze względu na zniekształconą perspektywę wysepka drogowa przypomina stromy, nieregularny blok lodu dryfujący na ponurym, zielonym morzu. Wszystkie konwencje ikonograficzne zostały tu złamane, a symbolika tradycji zignorowana. Kolor nadziei, zielony, został tu użyty do określenia patologii;