Te „linie dynamiczne” zostały zastosowane i w Placu Poczdamskim, uwidaczniając się zwłaszcza w zestawieniu oddziaływań fizycznych i psychicznych, oddających złożoną sieć relacji międzyludzkich. Perspektywa obrazu została pochylona, a wszystkie formy zyskały ostre krawędzie, zachodzące na kobiety. W Placu Poczdamskim uwidoczniło się nadmierne napięcie wewnętrzne artysty; budynki zostały ukazane jako konglomerat abstrakcyjnych, zgeometryzowanych form: łuki jako półkola, a narożniki domów jako trójkąty. Chodnik przed dworcem został przekształcony w klin, wbijający się w zieloną ulicę, wychodzący z prawej strony niemal wprost na widza. Dzięki pochyleniu perspektywy wszystkie postacie na chodniku, z wyjątkiem dwóch prostytutek na pierwszym planie, zdają się biec razem z budynkami do przodu. Szerokie, ciemne kontury zakreślają płaszczyzny mające przeważnie kształt litery V. Tworzą one obramowania linii, dodając całej scenerii nerwowego napięcia. W dodatku upiornie lśniąca, dysharmonijna kolorystyka nadaje dziełu agresywny klimat.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Obrazy Ernsta Ludwiga Kirchnera Kategoria:Obrazy w Neue Nationalgalerie w Berlinie