W 1971 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w roku 1983 profesora zwyczajnego.

Jego zainteresowania naukowo-badawcze, ukierunkowane na problematykę przemysłu ziemniaczanego i cukierniczego, w szczególności dotyczyły chemii i technologii skrobi. Do szczególnych jego osiągnięć badawczych należą: opracowanie sposobu odzyskiwania białka z soku ziemniaczanego, zapoczątkowanie w kraju prac nad otrzymywaniem skrobi modyfikowanych i uzyskanie szeregu preparatów o różnym zastosowaniu praktycznym, badania nad krystalizacją glukozy z soków glukozowych i hydrolu.

Jest autorem 98 publikacji, 15 patentów i współautorem dwóch książek. Wypromował 12 doktorów.

Prodziekan ds. dydaktycznych, a następnie prodziekan ds. naukowych na Wydziale Chemii Spożywczej PŁ w latach 1958–1969.

W 1995 roku otrzymał tytuł doktora honoris causa Akademii Rolniczej we Wrocławiu.

Był członkiem Komitetu Technologii i Chemii Żywności PAN oraz wiceprzewodniczącym, a następnie przez 10 lat przewodniczącym Sekcji Technologii Węglowodanów PAN. Był również współzałożycielem Polskiego Towarzystwa Technologów Żywności. Za osiągnięcia naukowe, dydaktyczne i organizacyjne był wielokrotnie odznaczany, m.in.