Ówcześnie ropa była przewożona, zarówno drogą kolejową, jak i morską w drewnianych beczkach, które były ładowane na zwykłe statki, co znacznie ograniczało ilość oleju, jaka mogła być przewieziona przez taki statek.
W tym samym czasie kiedy Samuel zaczął planować możliwość eksportu ropy na Bliski Wschód, rodzina Rothschildów zainwestowała znaczne ilości pieniędzy w rozbudowę pól naftowych w Baku, zbudowano wtedy także linię kolejową do Morza Czarnego. Rothschildowie potrzebowali nowego typu statku, który mógłby bardziej ekonomicznie przewozić ich ropę, a Samuel miał pomysł na eksport tejże ropy na Bliski Wschód. Samuel podpisał 9-letnią umowę z Rothschildami na eksport ich ropy na Bliski Wschód, dodatkowo wpływy Rothschildów na brytyjski rząd (budowa Kanału została częściowo sfinansowana przez pieniądze pożyczone przez Rothschildów) miały pomóc w uzyskaniu pozwolenia na przepływanie statków z ropą przez Kanał.
Aby móc rozpocząć eksport, Samuel potrzebował nowego typu statku, który by mógł przewozić jak najwięcej ropy, a zarazem byłby w stanie sprostać wymaganiom bezpieczeństwa stawianym przez zarząd Kanału. O zaprojektowanie takiego statku Samuel poprosił brytyjskiego projektanta okrętowego Jamesa Flannery'ego.