Te ostatnie sukcesy przyniosły tytuł trenera roku w plebiscycie Przeglądu Sportowego.
W latach 1990–1996 był trenerem kobiecej reprezentacji Włoch (największe sukcesy to drużynowe mistrzostwo świata w 1994, wicemistrzostwo świata w sztafecie w 1991, 1995 i 1996 oraz brązowy medal indywidualnie Christiny Minelli w 1991). W latach 1997–1998 prowadził kobiecą reprezentację Portugalii, w latach 1999–2000 ponownie reprezentację Włoch (zdobywając m.in. wicemistrzostwo świata w sztafecie w 1999, dwa brązowe medale mistrzostw świata drużynowo (1999, 2000), wicemistrzostwo Europy w sztafecie w 1999, brązowy medal ME Frederiki Foghetti w 1999.
W 2001 został głównym trenerem i dyrektorem sportowym polskiej kadry pięcioboju kobiet i mężczyzn. Jego zawodnicy wywalczyli: mistrzostwo świata indywidualnie w 2006 (Marta Dziadura), wicemistrzostwo indywidualnie w 2001 (Paulina Boenisz), mistrzostwo świata w sztafecie kobiet w 2004 i 2006, drużynowe mistrzostwo świata kobiet w 2008, mistrzostwo świata w sztafecie mieszanej w 2010, drużynowe wicemistrzostwo świata kobiet w 2001, wicemistrzostwo świata w sztafecie kobiet w 2007, brązowy medal MŚ drużynowo kobiet w 2005, brązowe medale MŚ w sztafecie mężczyzn w 2008 i 2009, brązowe medale MŚ w sztafecie mężczyzn w 2001 i 2002.