Władimir Zienonowicz Cariuk (ros. Владимир Зенонович Царюк, biał. Уладзімір Зянонавіч Царук, ur. we wsi Obryń Wielki, zm. 27 stycznia 1957 w Baranowiczach) – białoruski działacz komunistyczny, jeden z przywódców radzieckiego ruchu partyzanckiego w Białoruskiej SRR, Bohater Związku Radzieckiego (1944).

Życiorys W latach 1919–1920 służył ochotniczo w Armii Czerwonej, uczestnik wojny domowej, żołnierz 10 Mińskiego Pułku Czeki i 72 Pułku Piechoty. Od 1920 działacz komunistycznego podziemia na tzw. Zachodniej Białorusi, od 1924 sekretarz podziemnego komitetu KPZB, równocześnie od 1924 członek RKP(b)/WKP(b). W 1926 aresztowany przez polską policję, więziony m.in. w Nowogródku, Wilnie i Rawiczu, wydostał się z więzienia we wrześniu 1939, po agresji na Polskę Niemiec i ZSRR. Od października 1939 członek gminnego komitetu wykonawczego, deputowany do Zgromadzenia Ludowego Zachodniej Białorusi, zastępca przewodniczącego i przewodniczący rejonowego komitetu wykonawczego. Po ataku Niemiec na ZSRR członek Północno-Zachodniej Grupy Operacyjnej KC Komunistycznej Partii (bolszewików) Białorusi na Froncie Kalinińskim, kierownik łączności białoruskich partyzantów z tzw. Wielką Ziemią, od marca 1943 pomocnik pełnomocnika KC KP(b)B na obwód baranowicki i Białoruskiego Sztabu Ruchu Partyzanckiego na obwód baranowicki.