Konwencja Madrycka (właśc. Europejska Konwencja Ramowa o Współpracy Transgranicznej między Wspólnotami i Władzami Terytorialnymi) – traktat sporządzony przez Radę Europy w dniu 21 maja 1980 roku na konferencji w Madrycie i oznaczony numerem 106. Składa się z preambuły, 12 artykułów oraz załącznika, zawierającego wzory umów, statutów i porozumień, niezbędnych do ratyfikacji konwencji oraz będących podstawą współpracy transgranicznej.
Główne założenia konwencji Konwencja Madrycka określa, że państwa, które przystąpiły do jej ratyfikacji, powinny wspierać współpracę transgraniczną, przyczyniać się do postępu gospodarczego i społecznego regionów przygranicznych, a także umacniać poczucie wspólnoty państw Europy. Istotnym zapisem konwencji jest poszanowanie przepisów prawnych i konstytucyjnych każdego z krajów, które ratyfikowały konwencję. W praktyce oznacza to, że prawo wewnętrzne danego kraju ma pierwszeństwo w stosunku do umów, zawieranych z innymi krajami w zakresie współpracy transgranicznej. Jednocześnie konwencja nie unieważnia ani nie ogranicza innych form współpracy stron, toteż dowolne kraje mogą swobodnie realizować między sobą inne, odrębne umowy o współpracy transgranicznej.