Jedna z nich – Pelophylax bergeri (dawniej Rana bergeri) – została nazwana na jego cześć. W 1973 roku za odkrycie nowego typu dziedziczenia u zwierząt Wydział Nauk Biologicznych PAN przyznał mu nagrodę pierwszego stopnia. Inicjatorami nagrody byli prof. H. Krzanowska i prof. H. Szarski, którzy początkowo krytykowali jego badania. W ciągu 39 lat (1963-2001) Berger hodował i rozmnażał wszystkie 16 taksonów żab zielonych zamieszkujących zachodnią Palearktykę. W wyniku ponad 1500 krzyżówek otrzymał ponad 800 000 potomstwa, co stanowi unikalną i najprawdopodobniej największą na świecie naukową hodowlę płazów.
Miejsce pochówku prof. Bergera znajduje się na cmentarzu przy ul. Jasna Rola graniczącym z rezerwatem przyrody Żurawiniec w Poznaniu, nieopodal miejsca w którym profesor rozpoczynał swoją przygodę z żabami zielonymi.
W październiku 2013 roku w Poznaniu otwarto Park Edukacji Przyrodniczej im. Prof. Leszka Bergera, natomiast w czerwcu 2014 r. w Raszkowie (sąsiadującym z Jaskółkami) powstał staw w kształcie żaby na jego cześć. Od 2013 roku na Uniwersytecie Przyrodniczym w Poznaniu jest organizowana cykliczna Konferencja Naukowa im. prof. dr hab. Leszka Bergera na temat chowu i hodowli zwierząt egzotycznych. Jest ona elementem Poznańskich Dni Zwierząt Egzotycznych.
Przypisy
Bibliografia Berger L. 2008-2010. Kłopoty z systematyką żab zielonych Europy. Przegląd Zoologiczny 113-122.