Antym (ur. ok. 1650, zm. 1716) – rumuński biskup prawosławny, z pochodzenia Gruzin, w latach 1708–1716 , działacz polityczny, kaznodzieja, święty prawosławny, teolog, uczony, kaligraf, filozof, twórca monasteru Antyma.
Życiorys Był z pochodzenia Gruzinem. Jako szesnastolatek został wzięty do niewoli przez Turków i sprzedany na rynku w Konstantynopolu. Z niewoli wykupił go patriarcha jerozolimski Dosyteusz II. Młodzieniec uzyskał w rezydencji patriarszej staranne wykształcenie, nauczył się języków greckiego, tureckiego i arabskiego, pracował w drukarni. Na dworze patriarszym został postrzyżony na mnicha, przyjmując imię zakonne Antym. Następnie został wyświęcony na hieromnichaL. Siemionowa, Antim Iwirianu.
W 1689 hospodar Wołoszczyzny Konstantyn Brâncoveanu zaprosił mnicha Antyma do Bukaresztu, by ten zorganizował tam drukarnię. Po przybyciu na Wołoszczyznę Antym nauczył się języków cerkiewnosłowiańskiego oraz rumuńskiego, od 1691 kierował nadworną drukarnią. W tym roku wydał w Bukareszcie Rady Bazylego Macedończyka dla swojego syna Leona, które przełożył na współczesny język grecki z języka starogreckiego. W 1694 Antym został przełożonym monasteru w Snagov, gdzie utworzył kolejną drukarnię i w tej samej dekadzie wydał w niej m.in. Ewangeliarz i Psałterz.