Juozas Bartašiūnas (ur. 12 lipca 1895 w Diržiai w powiecie poniewieskim (obecnie okręg poniewieski) w guberni kowieńskiej, zm. 25 sierpnia 1972 w Wilnie) – Litwin, funkcjonariusz radzieckich organów bezpieczeństwa, generał major.
Od grudnia 1912 pracował jako sztauer w porcie w Rydze, w maju 1915 został powołany do rosyjskiej armii, służył w guberni smoleńskiej i inflanckiej, a od kwietnia 1916 do stycznia 1918 na froncie niemieckim. Następnie po demobilizacji wstąpił w Moskwie do pułku strzelców łotewskich Armii Czerwonej, od czerwca do sierpnia 1918 służył na Froncie Wschodnim wojny domowej w Rosji, po czym został politrukiem kompanii w pułku strzelców łotewskich na Froncie Zachodnim i następnie Południowym, od listopada 1920 do czerwca 1921 był politrukiem w guberni chersońskiej. Od czerwca 1921 pracował w organach gubernialnej Czeki w Smoleńsku, następnie pełnił funkcje w organach OGPU Zachodniego Okręgu Wojskowego i Białoruskiego Okręgu Wojskowego i w Wojskach Pogranicznych OGPU na radzieckiej Białorusi oraz w wojskach NKWD Nadbałtyckiego Okręgu Wojskowego. 26 marca 1936 otrzymał stopień pułkownika.