Materiał dźwiękowy (zbiór dźwięków uporządkowany ze względu na wysokość dźwięku) w europejskim systemie dur-moll został podzielony na oktawyCzasami oktawę rozumie się jako interwał - odległość między wysokościami dwu dźwięków posiadających "tę samą jakość dźwiękową" (za: ), których stosunek częstotliwości to 1:2. Tutaj oktawa to zbiór sąsiadujących ze sobą dźwięków np. na klawiaturze fortepianu).
Nazwy dźwięków w oktawie gamy C-dur to: C, D, E, F, G, A, H. Jednak aby jednoznacznie określić wysokość dźwięku, należy jeszcze podać oktawę, do której dźwięk należy. Istnieje kilka notacji określających, jaka jest dokładnie wysokość dźwięku o znanej nazwie solmizacyjnej.
Notacja używana w Polsce W Polsce rozpowszechnione jest nazewnictwo, w którym kolejne oktawy nazywamy i oznaczamy: subkontra (C) (cała oktawa występuje tylko w dużych organach, posiadających głosy 32') kontra (C) wielka (C) mała (c) razkreślna (c') dwukreślna (c'') trzykreślna (c''')
Inne notacje W krajach zachodnich używana jest notacja amerykańska, zwana często notacją międzynarodową (ang. International Pitch Notation, IPN), w której kolejne oktawy numerowane są od zera, a numer oktawy zapisywany jest w indeksie dolnym po nazwie dźwięku (i ewentualnych znakach chromatycznych), np.: C0, G#4, F6.