Leonid Michajłowicz Zakowski, właśc. Henriks Štubis (ros. Леони́д Миха́йлович Зако́вский, Генрих Эрнестович Штубис; ur. 1894 w guberni kurlandzkiej, zm. 29 sierpnia 1938 w miejscu egzekucji Kommunarka) – Łotysz, funkcjonariusz Czeka/GPU/OGPU/NKWD, komisarz bezpieczeństwa państwowego I rangi, zastępca ludowego komisarza spraw wewnętrznych ZSRR (NKWD ZSRR) (1938), ludowy komisarz spraw wewnętrznych Białoruskiej SRR (1934).
Życiorys Od 1913 w SDPRR(b), 27 lutego 1913 na trzy dni aresztowany, 29 listopada 1913 ponownie aresztowany i 3 stycznia 1914 skazany na osiedlenie pod nadzorem policji w guberni ołonieckiej. 4 stycznia 1917 zwolniony z zesłania, 1917 wstąpił w Piotrogrodzie do Czerwonej Gwardii, od grudnia 1917 szef wywiadu i komendant Czeki przy Radzie Komisarzy Ludowych. Od marca 1918 specjalny pełnomocnik Prezydium Czeki na Froncie Zachodnim, Południowym i Wschodnim, w styczniu-lutym 1919 szef Wydziału Specjalnego Czeki Frontu Kaspijsko-Kaukaskiego, od lutego do grudnia 1919 szef oddziału Wydziału Specjalnego moskiewskiej Czeki, od stycznia 1920 do marca 1921 szef Wydziału Specjalnego i tajnego oddziału operacyjnego gubernialnej Czeki w Odessie.