Instytut rozpoczął tworzenie filii w innych miastach Galicji (pierwsza powstała w 1913 w Stryju). Następne powstały w Stanisławowie (1921), Drohobyczu (1923), Przemyślu (1924), Sokalu (1926, działała krótko), Tarnopolu (1928), Kołomyi (1929), Jaworowie (1929), Złoczowie (1931), przedmieściach Lwowa (Kleparów, Żółkiewskie, Zamarstynów, Łyczaków, Zniesienie, 1931); w Samborze (1932), Gródku, Czortkowie, Rawie Ruskiej, Chodorowie (połowa lat 30'), Rohatynie (1938).
Po agresji ZSRR na Polskę, okupacji Lwowa przez Armie Czerwoną i aneksji miasta, z dniem 31 grudnia 1939 władze radzieckie połączyły Instytut, konserwatorium Polskiego (wcześniej Galicyjskiego) Towarzystwa Muzycznego, konserwatorium im. Karola Szymanowskiego, oraz Zakład Muzykologii Uniwersytetu Lwowskiego, tworząc Lwowskie Konserwatorium Państwowe im. Mykoły Łysenki.
W 1947 na emigracji w Nowym Jorku rozpoczął działalność Wyższy Instytut Muzyczny Ameryki, będący kontynuacją przedwojennego Instytutu. Był on kierowany przez Romana Sawyckiego, a pracowali w nim profesorowie i absolwenci lwowskiego Instytutu.
Przypisy
Bibliografia Сторінки історії Львівської національної музичної академії ім. М. В. Лисенка. Львів: Сполом, 2009. . .
Kategoria:Muzyka we Lwowie Kategoria:Nauka i oświata w Galicji Kategoria:Uczelnie we Lwowie Kategoria:Ukraińskie organizacje oświatowe i naukowe w Galicji