W XVIII w. w klasztorze wzniesiono murowany budynek mieszkalny dla mnichów, kilka cel znajdowało się również obok pracowni wypieku prosfor pod cerkwią św. Leoncjusza. W drugiej połowie tegoż stulecia gmach z celami rozbudowano z myślą o żyjącym w klasztorze biskupie w stanie spoczynku, władyce włodzimierskim Justynie, dla którego urządzono również prywatną cerkiew. Kolejny budynek mieszkalny powstał w monasterze w 1830. W 1889 zbudowano natomiast dom pielgrzyma, w 1901 – szkołę, zaś w 1907 – szpital.
Tradycją klasztoru były procesje z Bogolubowską Ikoną Matki Bożej, upamiętniające rok 1771, gdy wstawiennictwo Matki Bożej miało powstrzymać epidemię we Włodzimierzu. Odbywały się one między 20 maja a 18 czerwca. Ich organizacji zabroniły w 1924 władze radzieckie.
Po rewolucji październikowej
W 1918 namiestnik klasztoru, archimandryta Aleksander poinformował eparchię włodzimierską, że bogolubowska rada zajęła jeden z budynków monasterskich. W 1919 władze poleciły wydać całe cenne wyposażenie klasztoru, jednak mieszkańcy Bogolubowa, uprzedzeni przez mnichów, uniemożliwili jego wywiezienie. Srebrne i złote elementy monasterskiego wyposażenia zostały odebrane klasztorowi podczas konfiskaty majątku cerkiewnego w 1922.