Wieża była zbudowana prawdopodobnie na planie kwadratu ze zwężającymi się ku górze ścianami, szalowanymi pionowo deskami. W zwieńczeniu wieży znajdował się hełm barokowy, przechodzący z 4-spadowego dachu w 8-boczną banię, zakończoną pseudolatarnią z ostrosłupowym daszkiem z gałką na szczycie. Kościół był prawdopodobnie orientowany, a wejścia do niego prowadziły m.in. od południa z nawy i wieży. Zakrystia znajdowała się zapewne przy północnej ścianie prezbiterium. Od 1859 r. miejscowość posiadała własnego księdza – tzw. lokalistę. W grudniu 1869Katalog zabytków sztuki w Polsce podaje rok 1868, natomiast 100 lat OSP w Łubnianach – rok 1870; w obu przypadkach nie podano miesiąca. Drewniany kościół został uszkodzony przez wiatr. Uszkodzenia były na tyle poważne, że odbudowa stała się nieopłacalna, poza tym kościół ten był już zbyt mały dla rozrastającej się miejscowości. 7 marca 1870 roku Urząd Królewski wydał pozwolenie na budowę nowego kościoła. Budowę prowadzono nad starym kościołem. Zakończyła się ona w 1872 roku, a konsekracji dokonano 8 września. 22 kwietnia 1889 rokuRok 1889 jest podany w książce Powiat opolski. Szkice monograficzne i broszurze Krótka kronika Łubnian, natomiast na stronie Stowarzyszenia Lokalna Grupa Działania Stobrawski Zielony Szlak podany jest rok 1886.