Następnie mimo perypetii z budową okrętów podwodnych typu Wilk, budowę nowych okrętów podwodnych powierzono Francji. Uzgodniono że nowe okręty podwodne będą budowane pod numerem projektowym 5157. Dwie pierwsze jednostki projektu zamówiono w październiku 1938 roku i rozpoczęto budowę w stoczniach w Hawrze i Nantes. Planowano że trzecią jednostkę uda się zamówić w 1940 roku. Prace na pochylniach ruszyły wiosną 1939 roku, lecz zostały przerwane do kwietnia 1940 roku. Po kapitulacji Francji w czerwcu 1940 roku kadłuby okrętów zniszczono na pochylniach, żeby nie wpadły w ręce Niemców. left|thumb|ORP „Sęp” w 1938 roku Kampanię morską polskich okrętów podwodnych we wrześniu 1939 roku należy ocenić negatywnie, głównie z powodu jej złego zaplanowania przez Kierownictwo Marynarki Wojennej. Już bowiem pierwsze dni wojny ujawniły całkowitą nierealność planów Worek i Rurka – dwóch podstawowych planów działań bojowych polskich okrętów podwodnychAndrzej Makowski: Dywizjon okrętów podwodnych, s. 75-76., które poprzez swoją defensywną naturę i rozstawienie okrętów na małym obszarze w rejonie niemieckiej blokady, pozbawiły polskie okręty podwodne ich największego atutu – możliwości skrytego podejścia i wykorzystania ich dużej siły uderzeniowej.