Był członkiem honorowym Komisji Rządowej Wiedzy Religijnej i Edukacji Publicznej, członkiem Wielkiej Kapituły, komandorem orderów św. Anny i św. Stanisława.
Zarówno przed osiedleniem się w Warszawie, jak i w czasie pobytu w tym mieście ks. Onoszko utrzymywał kontakt z rodzinnymi ziemiami i służył pomocą zamieszkałej na wschodnich kresach licznej rodzinie. Doprowadził (8 kwietnia 1809) do zakończenia procedury legitymizacji rodziny Onoszków. Latem 1830, podczas urlopu, w ufundowanej przez siebie kaplicy w Horodku, dokonał chrztu niemowląt, urodzonych w lipcu i sierpniu tegoż roku.
Powrót na Mohylewszczyznę W końcu lat 30. XIX wieku, po opuszczeniu Warszawy, ks. Onoszko powrócił do guberni Mohylewskiej. Nabył tam majątek obejmujący ok. 2900 dziesięcin ziemi, w którym utworzył folwark o pow. 120 dziesięcin, zaś resztę podzielił na niewielkie osady szlacheckie. Obszar ten zasiedlił rodzinami podupadłej szlachty zagrodowej wyznania rzymskokatolickiego, skupiając ponad 300 osób tego obrządku. Osada taka stanowiła wyjątek, bowiem dotychczas nieliczni katolicy – parafianie bychowscy – żyli w rozproszeniu na ogromnym obszarze parafii, zmuszeni przez duże odległości do korzystania z cerkwi obrządku unickiego. Ufundowana przez ks.