W Ramat Dawid bazowały wówczas ciężkie samoloty bombowe B-24 Liberator, które następnie przegrupowano do Egiptu. Po wojnie z bazy operowały 32 Dywizjon RAF (myśliwce Supermarine Spitfire) i 208 Dywizjon RAF (myśliwce Supermarine Spitfire).
W poszukiwaniu skutecznego rozwiązania narastającego konfliktu izraelsko-arabskiego w dniu 29 listopada 1947 roku została przyjęta Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181. Zakładała ona między innymi, że baza lotnicza RAF Ramat Dawid miała znaleźć się w granicach nowo utworzonego państwa żydowskiego. Arabowie odrzucili tę Rezolucję i dzień później doprowadzili do wybuchu wojny domowej w Palestynie, która następnie 15 maja 1948 roku przerodziła się w wojnę izraelsko-arabską (1948–1949). W jej trakcie 22 maja 1948 roku egipskie samoloty myśliwskie Supermarine Spitfire przeprowadziły pomyłkowy nalot na bazę lotniczą Ramat Dawid (uznano brytyjski samolot lądujący na lotnisku za izraelski, wyciągając z tego błędny wniosek, że bazę przejęły już siły żydowskie). W trakcie nalotu Egipcjanie zniszczyli na lotnisku dwa brytyjskie samoloty Spitfire i uszkodzili osiem dalszych maszyn. W ataku tym zginęło 4 Brytyjczyków, co wywołało szok i gniew brytyjskiego dowództwa, które natychmiast poderwało w powietrze eskadrę myśliwską.