W 1739 obiekt został przebudowany, przekształcono również wystrój jego wnętrz. Również w XVIII w. wzniesiona została wieża-dzwonnica z zegarem prowadząca na teren monasteru. Reprezentowała ona styl barokowy. Wieża ta była trzykrotnie uszkadzana podczas trzęsienia ziemi w 1802, 1829 i 1838, zaś w 1888 została ostatecznie zniszczona podczas rozszerzania ulicy (obecnie bulwar Iona Brătianu). Trzęsienie ziemi z 1838 zniszczyło również cerkiew, która w 1841 została odnowiona przez Conrada Schwinka, według projektu Faisera. W 1871 Gheorghe Tattarescu wykonał nowe freski we wnętrzu obiektu. Kolejne straty cerkiew poniosła podczas bombardowania w 1944; została odnowiona pięć lat później.
W 1986 władze komunistyczne zgodziły się na kolejny remont obiektu, po czym nakazały zamknięcie cerkwi pod pretekstem niemożności pogodzenia uroczystości liturgicznych z pracami konserwatorskimi. Następnie jednak przerwano również remont. Cerkiew została spontanicznie otwarta 22 grudnia 1989, podczas rewolucji w Rumunii, dzień po stłumieniu antyrządowych protestów w