Włodzimierz Wiktor Maria Zagórski-Ostoja (ur. 22 grudnia 1939 w Warszawie, zm. 19 lutego 2015 tamże) – polski biochemik i biolog molekularny, specjalizujący się w wirusologii molekularnej, współtwórca pierwszych polskich programów genomicznych.
Życiorys Jego rodzicami byli Maryna i Jerzy Zagórscy. W 1963 ukończył studia na Wydziale Biologii Uniwersytetu Warszawskiego Po studiach pracował jako asystent w Katedrze Biochemii Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie w 1968 uzyskał stopień doktora. Po doktoracie podjął pracę w Instytucie Biochemii i Biofizyki PAN w Warszawie w latach 1968–1972 na stanowisku adiunkta, po habilitacji (1974) jako docent, w 1988 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, w 1991 profesorem zwyczajnym. W latach 1990–2007 był dyrektorem Instytutu. Był także przewodniczącym Komisji Nauki Polskiego Komitetu UNESCO (od 1991), od 13 czerwca 1992 członkiem korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności
W swojej pracy naukowej zajmował się m.in. badaniami nad mechanizmami i regulacją syntezy białek RNA fagów, translacją i ekspresją genetyczną wirusów roślinnych, badaniami budowy genomów wirusów ziemniaczanych, sekwencjonowaniem dużych odcinków genomu drożdży.
Jego żoną była Anna Micińska. Miał dwoje dzieci, syna Jana (ur. 1967) i Annę (ur. 1972).