Antoni Tomiałojć (ur. 22 września 1923 w Wiszykańcach (powiat oszmiański), zm. 7 marca 1949 we Wrocławiu) – żołnierz wileńskiej Armii Krajowej, ludowego Wojska Polskiego, oddziału Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość Hieronima Dekutowskiego „Zapory”, stracony przez władze stalinowskie w PRL.
Życiorys Był synem Kazimierza. W czasie wojny był żołnierzem wileńskich oddziałów Armii Krajowej. W 1944 roku został wcielony do ludowego Wojska Polskiego, w którym dostał przydział do 1 pułku piechoty, a następnie został skierowany do Oficerskiej Szkoły Artylerii w Chełmnie. Zdezerterował. W 1946 roku przyłączył się na Lubelszczyźnie do oddziałów partyzanckich WiN mjr. Hieronima Dekutowskiego „Zapory”. 18 kwietnia 1947 roku ujawnił się przed komisją amnestyjną w WUBP Warszawa, po czym wyjechał na Dolny Śląsk, gdzie uzyskał pracę administratora domu wypoczynkowego dla studentów ASP w Polanicy-Zdroju. Wkrótce uzyskał inną pracę, w Sokołówce.